دنده های فایبرگلاس به عنوان اجزای اصلی پشتیبانی ساختاری در چارچوب یک چتر عمل می کنند. آنها نوع خاصی از سیستم دنده ای را تشکیل می دهند که مواد کامپوزیت فایبرگلاس به عنوان جزء اصلی آنها عمل می کند. این دنده‌ها به‌عنوان ساختارهای میله‌ای{1}} که از ترکیب و پخت الیاف شیشه‌ای باریک با مواد رزینی-مثل رزین‌های اپوکسی یا پلی‌استر- ایجاد می‌شوند، ایجاد می‌شوند و به عنوان جایگزینی برای دنده‌های فلزی سنتی (معمولاً از فولاد یا آلیاژ آلومینیوم ساخته می‌شوند) استفاده می‌شوند.
از منظر ساختاری، دنده های فایبر گلاس در درجه اول برای حمایت از سایبان، حفظ شکل کلی چتر و ایجاد پشتیبانی الاستیک لازم در طول فرآیندهای باز و بسته شدن عمل می کنند. معمولاً ترکیبی از دنده‌های اصلی و برانکاردها هستند، آنها از طریق اتصالات مفصلی به شفت مرکزی چتر متصل می‌شوند و در نتیجه سایبان را قادر می‌سازند تا به آرامی کشیده و جمع شوند. هنگامی که دنده ها در معرض نیروهای خارجی قرار می گیرند، باید به طور همزمان در برابر کشش اعمال شده توسط سایبان و فشار ایجاد شده توسط باد خارجی مقاومت کنند.
در مقایسه با دنده‌های فلزی سنتی، دنده‌های فایبر گلاس مزایای مشخصی را ارائه می‌دهند: سبک وزن، مقاوم در برابر خوردگی، غیر قابل نفوذ در برابر زنگ زدگی و دارای خاصیت ارتجاعی عالی هستند. هنگامی که در معرض ضربه باد قرار می گیرد، بر خلاف دنده های فلزی-که مستعد تغییر شکل یا شکستگی دائمی هستند-دنده های فایبرگلاس می توانند به طور قابل توجهی خم شوند و به سرعت به شکل اولیه خود بازگردند. این ویژگی به طور موثر مقاومت چتر در برابر باد را افزایش می دهد و عمر مفید آن را افزایش می دهد. در نتیجه، این خواص مواد منجر به پذیرش گسترده آنها در طیف متنوعی از محصولات شده است، از جمله چترهای بارانی روزانه،-چترهای آفتابی دو منظوره-و-و انواع مختلف چترهای فضای باز.